باشد مقامات آن نيز مخصوصا قراردادى كه رضايت طرفين تحقق پذيرد روا نيست زيرا چنانچه گفتيم عمده در معاملات خصوصا در ازدواج رضايت طرفين است حتى بعضى چنين اظهار ميدارند كه وقتى رضايت حاصل شد نكاح تحقق پيدا نموده و صيغه خواندن كاشف از رضايت طرفين است . وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتابُ أَجَلَهُ اين آيه نيز تأكيد آيات قبل است كه مادامى كه زن در عده است تصميم نگيريد بر عقد نكاح تا وقتى كه مدت عده وى منقضى گردد . و نيز آيه تأييد آن است كه گفتيم رضايت طرفين و تصميم آنان مقدمه ازدواج بلكه حقيقت خود ازدواج است و اين آيات ارشاد به اين است كه همانطورى كه صحيح نيست در عده عقد زناشويى بستن همين طور مقدمات آن از تعيين مهر و عزم و تصميم بر آن و وعده‌هاى سرى و پنهانى و غير آن نيز روا نيست . وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ از اين نهى و تهديد حذر كنيد كه خدا عالم است بنيات شما و آنچه شما پنهان ميكنيد و نيز از نهى در آيه پيش لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ معلوم مىشود كه نهى در اينجا نهى مولوى است نه نهى ارشادى پس همانطورى كه عقد كردن در حال عده حرام است خواستگارى كه بطور صراحت و قرارداد و لو اينكه مخفيانه باشد آن نيز حرام و نارواست . وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ اين آيه اخير نيز تأييد مينمايد اينكه گفتيم راجع بوعده‌هاى سرى مادامى كه زن در عده است نهى مولوى دارد زيرا كه آمرزش كه در آيه تذكر ميدهد كه خداوند آمرزنده و بردبار است آن در جايى صدق مىكند كه گناهى واقع شده باشد و بتوبه بخشيده شود .